Mobile-ad spending in the U.S. is rising at a much faster clip than previously forecast and is projected to grow 80% this year, to $2.61 billion.

A new report by eMarketer estimates that mobile-ad spending reached $1.45 billion in 2011, up from $769.6 million in 2010, and that Google is getting more than half of the pie. The numbers are a significant upward revision from a previous projection that mobile would reach $1.8 billion this year, up from $1.2 billion in 2011.

eMarketer, Jan. 2012

Note: Includes display (banner, rich media and video), search and SMS/MMS/P2P messaging

The report partly attributes the change to the explosive growth of Google’s mobile-search business and heightened interest in display inventory for both tablets and smartphones. EMarketer’s mobile analyst Noah Elkin noted that the widespread adoption of both iPhones (37.04 million were sold worldwide in the last quarter, which was documented in Apple’s earnings call last night) and Android devices in the past year was also a contributing factor.

“As mobile devices become a remote control for our lives, the more indispensable they become; the more they’re being used for search, to browse the web and use applications, and the more that drives up impressions and overall activity,” Mr. Elkin said.

Google had a 51.7% share ($750 million) of U.S. mobile-ad spending, driven largely by its dominance in mobile search, where it captured 95% of revenues, according to eMarketer. Mobile-search spending is projected to reach $1.28 billion this year, up from $652.5 million in 2011. Google acquired mobile-ad network AdMob in 2010, and Apple bought Quattro Wireless the same year.

eMarketer, Jan. 2012

Note: Includes ad spending on tablets

The second-largest overall share belongs to Millennial Media (6.3%), which filed to go public earlier this month but still isn’t profitable, followed by Apple’s iAd mobile-ad business.

Neither Apple nor Millennial are in the search business, and the mobile-display market — where spending is projected to grow to $861.7 million this year from $445.4 million in 2011 — is more competitive. EMarketer estimated that Google earned $127.5 million in mobile display in 2011, which represents a 24.8% share, compared with Apple’s 18% and Millennial’s 17.7%. Smaller players such as Jumptap and India-based InMobi are vying for U.S. display ad dollars too.

“The fluidity and level of competition in the display market means new entrants can come in and be successful,” Mr. Elkin said.

Search, display (which includes spending on banner and rich-media ads) and video are expected to grow their share this year at the expense of SMS, MMS and P2P messaging, which will drop to 12.2% from 19.6%, according to eMarketer’s estimate.

By: Cotton Delo Published: January 25, 2012

Source: http://adage.com/article/digital/mobile-ad-spending-projected-reach-2-61b-2012/232334/?utm_source=mediaworks&utm_medium=newsletter&utm_campaign=adage

Vakit öğlen olmak üzereydi.  Kasabanın Çarşı Camii’nde Cuma namazı kılınıyordu. Caminin etrafı bomboştu. Sadece Caminin musalla taşında bir tabut, tabutun önünde birkaç kişi bekliyordu. Bekleyenlerin gözlerinde tarifsiz bir üzüntü, bedenlerinde ise bir ağırlık vardı. Bu ağırlık hareketlerini yavaşlatıyordu. Bedenlerini ağırlaştıran ise üzüntü mü yoksa soğuk muydu? Hangisi daha gerçek ti? Soğuğu hisseden beden, üzüntüyü hisseden ise yürek değil miydi? Beden emanet olduğuna göre yürek daha gerçekti.  Oysa yüreğin kontrolü iradenin elindeydi. Hani bu dünyalık sınavın gerçek  kahramanı, insanı insan yapan özelliği.  Sınav ne bedenin ne de yüreğindi. Sınav iradenindi. Yaradan’ın bile saygı duyduğu ve önüne hiç bir engel koymadığı iradenin.

Cenazenin başındaki insanlar için o an hissettikleri sadece yürekleriydi.  Çok yakın bir sevdiklerini kaybetmenin üzüntüsü başka nerede hissedilirdi ki? Önemli olan hissettikleri tarifsiz üzüntüydü. Kendileri hala yaşıyordu. Sevdikleri ise artık yanlarında değildi. O tabutun içinde cansız bir beden olarak duruyordu.  Şu anda hissettikleri üzüntüyü, gözyaşlarını, ara sıra istem dışı hıçkırıklarını acaba sevdikleri o insan duyuyor muydu? Havanın dondurucu soğukluğunu o cansız beden hissediyor ve acaba o da üşüyor muydu? Yoksa sıcak bir yerden mi seyrediyordu onları? Belki konuşamıyordu ama helalleşmek için gelenleri görüyor olmalıydı. Ne düşünüyordu ki acaba şimdi oradan? Biraz sonra hoca “merhumu nasıl bilirdiniz? Onun bu dünyada mümin bir kul olarak yaşadığına şahitlik eder misiniz?” Sonra da “bu dünyalık tüm haklarınızı helal eder misiniz?” diye hem de üç kere soracaktı.

Son namazını kılmaya ve helalleşmeye gelenler arasında kimler yok tu ki. Almanya’dan İstanbul’dan, İzmir’den, Eskişehir’den onu sevenlerin hepsi gelmişti. Bu dünyada yaşarken belki zaman-zaman darılmışlardı. Bir ceviz kabuğunu doldurmayan nedenlerle birbirlerine. Ama bunlar bu dünyalık şeylerdi işte. Oysa şimdi, insanın sadece bu dünyalık bir varlık olmadığına o yattığı yerden, gelenler ise aralarındaki sevginin önünde bir şey olmadığına şahitlik ediyordu. Kırgınlık, kızgınlık dediğin sadece bu dünyalık basit yanlışlıklardı işte. Zaten o’da bu gibi durumlarda ırzıgırıklar ya da deyyuslar diye başlayan cümlelerle kızgınlığını ifade eder, ne kadar kızsa da biraz sonra o güzel kahkahasını bırakıverirdi.

Sevgili eşinin yaptığı o Tarhana Çorbası’nı içerken keyiflenirdi. Kurban bayramları ise onun için ayrı bir şölendi. Namazdan sonra kurbanın her şeyiyle bizzat kendi ilgilenirdi. Dağıtımını bile elinden geldiği kadar kendi yapardı. Ankara’nın Misketi ve Fidaydasını onun gibi kimse kostak-kostak oynayamazdı. Bir de “hele koçlara hele” deyişinde gençleri kimse onun kadar çoşturamazdı. Her baba gibi evlatlarının üzülmesini ve sıkıntı çekmesini istemezdi. Adalet, sadakat ve emanet onun en değer verdiği prensiplerdi. İnancı, ahlakı, gelenekleri ve saygıyı bildiği kadar hep anlatırdı. Müsrifliği sevmez, paylaşmayı tercih ederdi.

Bir yere gideceği zaman arabanın dolu olmasını ister, akrabalarına birlikte gitmeyi teklif ederdi. Ama benzin parasını da bölüştürmeyi de ihmal etmezdi. Bölüştürmeyi cimrilikten değil sorumluluktan yapardı. Kendisi de başka birinin arabasıyla bir yere gideceği zaman mutlaka hissesine düşeni ödemek isterdi.  Kimsenin hakkı kimseye geçmesin, sonra laf söz olur üzülürüz derdi. Aile, sülale, arkadaşlar arasında bu tür şeylerin sorun olmasını istemezdi. Kapısına geleni boş çevirdiği pek görülmezdi ama nasihatini de ihmal etmezdi. Tanıdığı gençlerin işsiz kalmasını kabullenmez, mutlaka birilerini bulur, iş için ricacı olurdu. Bulduğu işleri beğenmeyen gençlere ise sitem eder ama istedikleri işler içinde elinden geleni de ardına koymazdı.

Toprağı ayrı bir severdi. Ne de olsa çiftçiyim derdi. Toprağa bir evlat gibi bakardı. Onu ne kadar mutlu edersen Allah’ta seni mutlu eder. Hiç ummadığın zamanda bire-otuz-kırk verir, bütün sıkıntılarını giderir hatta zengin eder derdi. Şimdi o toprak, biraz sonra onu bir ana gibi koynuna alacak ve o herkesin beklediği güne kadar orada saklayacaktı. Hem o toprağa daha önce kimleri emanet etmemişti ki! İkiz kardeşini, babasını, annesini, dayısını. Sevdiklerinin bir çoğu onun koynunda değil miydi yıllardır? Onları her toprağa verişte toprağı daha bir sevmişti. Daha bir özen göstermişti. Şimdi kendisi de o toprağın koynuna giderken, üzüntüsü geride kalanların üzüntüsünden başka ne olabilirdi ki? Yaradan onu çağırmıştı. O’da seve-seve kabul etmişti. Etmese biraz daha yaşamayı dilese, vesile olan hastalığı ile sevdiklerine daha fazla eziyet etmiş olmaz mıydı? Oysa o hiç kimseye eziyet, yük olmak istemezdi. Dayısı, dedem gibi kimseye haber vermeden gider hastaneye yatar dı belki de. Ama böyle bir davet, onun deyimiyle “hay aslanım, valla kaçmaz, kaçmazdı”

Hem o yüce davete sevinilmez miydi? Birçok kişiden önce ona gelmesinin mutlaka bir önemi olmalıydı. Hepimizin sonunda gideceği konak, Yaradan’ın değil miydi? Orada buluştuğumuzda şu anı nasıl anlatacaktık kim bilir? Ademoğluyduk ama Adem gibi bir merhalede olmadığımız için dünyalık üzüntüyle, sonsuz sevinci karıştırıyorduk besbelli. Karıştırmakta da bir hayır olmalıydı. Hem karıştırmasak belki de Yaradan’ın önce çağırdıklarının çetelesi falan tutmaya kalkışabilirdik maazallah.

Cuma’da sonra Hoca, cemaat fazla üşümesin diye önce namazı kıldırdı sonra helalleştik. Hissettiğimiz o an bedenimizdeki üşüme değil aklımızdan yüreğimize inen o güzel duygu ve bize özel ağır bir düşünceydi. Çünkü Dayı eniştemde her giden gibi giderken bir not* bırakmıştı sevenlerine ve helalleşmeye gelenlere. Şimdi herkes okuduğu o notu kendince düşünmeye ve yorumlamaya çalışıyordu. Sevgili Eşi Teyzem başka bir şey düşünüyordu, kardeşi annem başka. Oğlu Kutsal başka, benim gibi iki numara Ünsal başka, Biricik kızı Ruhsarcık ise bambaşka şeyler düşünüyor olmalıydı. Kardeşleri Ünzile, Seyhan başka, bacanakları babam başka, diğer bacanağı Satılmış Enişte daha başka. Ama düşüncelerimiz farklı olsa da hepimizin yüreğindeki duygu aynıydı. Derecesinin önemi yoktu. Şimdi canlansa yanımıza gelse; Ya Hacı Yaşar Dayım ya… Ya dayım eniştem sen ne iyi bir insansın. Seni seviyoruz. Gel sana şöyle bir sıkıca sarılalım. Hakkını helal et lütfen derdik.

Hem de yürekten derdik. Sevmek ne güzelmiş, ne büyük mutlulukmuş. Dualarımız seninle dayı enişte. Toprağın bol, mekanın Firdevs olsun inşallah.  Bu arada söylemeyi unuttuk. Yine bir şey isteyeceğiz senden. Lütfen bizim içinde dua et olur mu oradan?

*Ölüm bir son değil, düşünen akıllara
Sonsuzluğunun başlangıcı unutma
Ölümlü mü olmak istersiniz bu dünyada?
Yoksa sonsuz kalmak mı orada?
Üzmeyin birbirinizi şu üç günlük dünyada
basit şeyler için de olsa arada sırada
Bu arada sorulan sorular paradan puldan değil
iyilikten, güzellikten ve birbirinize hizmetten orada…

Ocak ayının ortalarıydı. Lodos’un etkisiyle hava Ocak ayına yakışmayacak kadar sıcaktı. Meteroloji kar yağacağını söylüyordu. Ancak ortalık hiçte kar yağacak gibi görünmüyordu. Sanki sonbaharı ilk günleri gibiydi. Ara sıra yağan yağmur bile coçukların kar beklentisini karşılığı değildi. Onlar kar bekliyordu. Kış gelmişti. Kar yağmalıydı. Kış kar demekti. O beyazlığı görmek, doyasıya üşümek istiyorlardı. Evlerinin sıcak veya soğuk olması önemli değildi. Onlar kar bekliyordu ve Cumartesi günü öğlene doğru kar yağmaya başlamıştı. Ama asıl kar Pazartesi öğleden sonra bekleniyordu. Çocukların mutluluktan içi-içine sığmıyordu. Pazartesi öğleden sonra kar tipi şeklinde yağmaya başlamıştı bile. Birbirlerini arıyor ve en geç yarım saat sonra dışarı da buluşma planları yapıyorlardı.

Bazı aileler kış hele kar için hazırlıksızdı. Ama Ocak ayındaydık. Onlara bu kışı atlatmak için yine para gerekiyordu. Çocuklar her kış bir yaş büyüse de mutlaka hastalanırlardı. Çocuk işte. Vücutlarının soğuğa alışması öyle kolay olmuyordu. Isınmak için para gerekiyordu. Doktor ilaç, üst-baş derken kar onlar için problem demekti. Ama çocuklar için sorun yoktu. Onlar karda oynamak ve o duyguyu yaşamak için üşmeye, hastalanmaya razıydı.

Anne ve babalar için bu garip bir çelişkiydi. Çünkü bu duyguyu kendileri de çocukken yaşamışlardı. Onlarda kışın kar yağmasını dört gözle beklemişlerdi. Kim bilir kaç kardan adam yapmışlardı. Eldivenleri kardan sırılsıklam olmuş, terlemiş, burunları yanakları kızarmış, gece ateşleri yükselince anne babaları başında sabahlamıştı. Bu halde bile hastalandıklarını değil, kardan adamın havuç burnunu, arkadaşlarını kartoplarıyla nasıl vurduklarını hatırlayarak uyumaya çalışmışlardı. Oysa şimdi onlar büyümüş çocukları olmuştu. Şimdi de çocukları aynı duyguyu yaşamak istiyorlardı ama sanki onlar aynı duyguyu yaşamak istemiyor gibi davranıyorlardı. Üstlerinin ıslanmasını, ellerinin yüzlerinin üşümesine hatta burunlarının kızarmasını istemiyorlardı. Garip bir durum değil miydi bu?

Oysa karda üşümek gerekirdi. Çocuk için kar topu oynarken arkadaşına dondum üşüdüm demek utanılacak bir durumdu. Bedeninin yoruluncaya kadar kara doyması lazımdı. Akşam havanın kararması bile onların karda oynamasına engel değildi. Kar beyazdı. Gecenin karanlığında bile belli olurdu nasılsa. Hele birde gece hava açar ve ayın ışığı ortalığı aydınlattı mı, oyun gecenin geç saatlerine kadar sürebilirdi. Sokak lambasına bile gerek kalmazdı. Karda insanın karnı bile geç acıkırdı. Susadığında biraz kar yemek, boğazın gece şişse bile o an susuzluğunu gidermek için yeterliydi. Oyunu yarım bırakmaktansa gece öksürülebilirdi. Nasıl olsa gece yattığın yerin de bir önemi yoktu. Hem hastalansa bile nasıl olsa bir şeklide iyileşmiyor muydu?

Köyde olmak, şehirde beton yığınlarının arasında olmak önemli değildi. Kar her yerde kardı nasıl olsa. Çocukta her yerde çocuk değil miydi zaten. Sorun, anne babanın aklına gelendi. Onu da çocuk anlamıyordu. Anlaması da gerekmiyordu ki. Çocuktan hiç anne babası gibi düşünmesi beklenebilir miydiydi ki! Hastalıksa yazın da hasta olunabiliyordu. Kış geldi diye sadece hastalığı düşünerek koca kış geçer miydi. Geçmezdi elbet. O halde her mevsimi doyasıya yaşamak lazımdı. Bunu belki çocuk aklı böyle düşünmüyordu ama konunun özü buydu. Hem çocuğun aklına her mevsimi yaşama duygusu nereden geliyordu ki? Biri mi anlatmıştı. Anlatmış olsa o daha doğmadan anlatması gerekmiyor muydu? Diyelim ki o daha doğmadan Biri ona dört mevsimi ve güzellikleri anlatmıştı. Hatta o mevsimleri nasıl yaşaması gerektiğini, nasıl yaşarsa mutlu olacağını, neler yapması gerektiğini yani her şeyi anlatmıştı.  Fena mı olmuştu.

Peki kim anlatabilirdi ki bunları ona? Olsa olsa onu kendisinden daha iyi bilen Biri olmalıydı. O da onun Yaradan olmalıydı. Zaten Yaradan herşeyi bizden daha iyi bilmiyormuydu? Yoksa kendi başına birçok şeyi beceremeyen bir çocuk, bu duyguyu yaşamak ve mutlu olmak için neden her şeye rağmen karın yağmasını bu kadar çok istesindi ki? Neden  bazı geceler “ne olur, sabah kalktığımda her yer bembeyaz kar olsun diye niye dua etsin di ki?

Bu nasıl bir duyguydu ki çukulata mı istersin, yoksa kar topu oynamak mı diye sorsan, kaç çocuk çukulata isterim derdi ki? Evet belki kutuplara yakın yerlerde yaşayan çocuklar çukulata isteyebilirdi. Zaten sürekli kar gören çocuk o duyguyu istediği zaman yaşamıyor muydu?  Oysa onlar on iki ayın sadece iki bilemedin üç ayında kar görebiliyorlardı. O da sürekli yağmıyordu ki. Bazı yıllar bazen iki sefer bile zor yağıyordu. Kar çocuklar için mutluluktu. Hem de en ucuzundan. Şöyle doya-doya mutlu olmak her çocuğun hakkı değil miydi? Düşünsenize mutlu olmak için kar yağması yeterliydi. Demek ki kar yağdığında bile mutlu olmak için yeterli neden vardı.

Hem karda oynamayan çocuk olur muydu? Evet olabilirdi. Öyle ya dünyanın her yerine kar yağmıyor ki. Bazı çocuklar karı sadece televizyonda görüyordu. Ama ne garip onlarda karı özlüyordu. Kar yağan bir yere gitmek ve kar topu oynamak, kardan adam yapmak istiyorlardı. O zaman garip bir durum yok yani. Bu duygu her çocukta vardı. Hem de doğuştandı. Sonradan öğrenilmiyordu yani. Ayrıca büyüklerin anlattığı gibi toprağa, bitkilere, mikropların kırılmasına, insan vücuduna daha bir çok şey için kar yağması iyiyidi. Oysa onlar sadece mutlu olmak için istiyorlardı karı.

Belki de bunun için bu mutluluğu engellemek öyle kolay değildi. Ama anne-babaya göre bu bir engelleme değildi ki. Çocukların sağlığı için önlem almaktı. Tamam kar yağsın, dışarı çıksınlar. Karda doyasıya oynasınlar ama üşümesinler, hasta olmasınlar. Tamam da zaten karda oynayan çocukların hepsi mi hasta olmak zorundaydı? Bazıları olmuyordu işte. Belki de onlarda hasta olmayacaklardı. Hasta olacaklarını, karın onlar için birçok faydası olduğunu, mutlu olmanın ise bunların içinde en kolay olanı olduğunu onlar daha doğmadan onlara anlatan dışında kim nereden bilebilirdi ki? Annesi babası bilse her seferinde endişe duyarlar mıydı? Duymazlardı tabiki. Çocuklarının hangi karda hasta olacağını bilir, onda da dışarı çıkmasına izin vermezlerdi. Sonrakilerde ise diledikleri kadar kar topu oynar, kardan adam yapabilirlerdi. Bu da sorun olmaktan çıkar onlarda böyle düşünmek zorunda kalmazlardı. Çocuklarda o mutluluğu da sonuna kadar yaşarlardı. Ama bilmiyorlardı işte. O zaman çocuklar kar yağdığında ilk yağan karı, sanki bir daha yağmayacakmış gibi düşünmeleri normal değil miydi? Hem kaç çocuk bu havada dışarı eldivensiz, şapkasız, montsuz, kaşkolsüz çıkardı ki? Çocuk karda çabuk üşümemesi gerektiğini bilirdi. Çünkü üşürse kartopu oynayıp, kardan adama yapamazdı. Bu nedenle anne-babası izin verse en kalın şeylerini giymek isterdi.

Bu arada anne-babalar sürekli tedirgin olmak zorunda mıydı? Belki de tedirginliklerinin bununla bir ilgisi yoktu. Tamam çocuklarına bir şey olmasından korkuyorlardı belki ama hiç hastalanmadan büyüyen çocuk var mıydı? Yoktu. O halde neden çocuklarının mutlu olmasını istemiyorlardı. Hani bir reklamda vardı. Kirlenmek güzeldir. Bırakın çocuklar kirlensin. Bu da öyle bir şey değil miydi?

Hem mutluluk deyince. Anne-babalar hep mutlu olmak için çabaladıklarını anlatmıyorlar mıydı zaten. Hem her şeye rağmen sürekli mutlu olmak, gülmek eğlenmek istiyorlardı. Hem de, çocuklarının mutlu olmasını hasta olacaklar diye neden engellemeye çalışıyorlardı. Şu anne-babalarında çelişkileri amma yaman oluyordu. Hem çocuklar hasta olmakla, mutluluk arasında bir tercih yapmak zorunda mıydılar ki? Değillerdi ama çocuklarının da göz göre göre hasta olmasını da istemiyorlardı. Şimdi çocuk ne düşünmeliydi ki bu durumda?

Annem babam haklı. Evet sonunda hastalık varsa mutluluk ertelenebilir diye mi düşünmelilerdi acaba? Kaç çocuk bunu düşünebilir ki? Diyelim düşündüler. Peki inanırlar mıydı böyle bir şeye? Belki de çocuklar, kar yağdığında, karda oynayıp hasta olmaları halinde, anne-babasının kendilerini suçlu hissedecekleri düşünmeli ve o mutluluğu yaşamaktan vazgeçmeliydiler. Belki de; babamın parası yok. Şimdi hasta olursam masraf olur ben en iyisi düşünceli davranıp bu mutluluğu diğer çocuklar gibi yaşamamalıyım. Onların anne-babasının bizim gibi problemleri yok. Onlar yaşasın. Biz de onlar gibi olunca yaşarız ne var ki bunda. Hem altı üstü mutluluk. Zaten sürekli mutluyum, bu mutluluğu da yaşamayı vereyim ne çıkar. Dünyanın sonu değil ki mi demeliydi yoksa. Tamamda çocuk ne zaman, nasıl öleceğimi biliyor muydu ki?  Ölüm çocuklara uzak, yaşlılara daha yakın değil miydi? Hep yaşlılar ölüyordu baksana. Demek Yaradan çocukları daha çok seviyordu. O halde bırakında şu karda istediğim gibi oynanayım demeleri boşunamıydı?

Bu arada kar yağıp her yer bembeyaz olduğunda bir gariplik daha ortaya çıkıyordu. Anne-babalar hep mutlu olmak istemiyor muydu? Evet istiyordu? Öyleyse dışarı da çocuklar kadar anne-babalarında olması ve onların da kar topu oynaması gerekmez miydi? Evet gerekirdi. Düşünsenize ücretsiz ve masrafsız bir mutluluk imkanı. Kim kaçırmak ister ki böyle bir imkanı? Yoksa mutluluk parayla satın alınması gereken bir şey miydi?

Karda çocuklarla kartopu oyna, kardan adam yap, mutlu ol. Çok mu basit bir mutluluktu yoksa bu? Anne-baba olunca mutluluğun tanımı mı değişiyordu ki? Değişebilir miydi gerçekten? Zor elde edilen mutluluklar daha başka duygular mı uyandırıyor acaba insanoğlunun kalbinde? Oysa bu mutluluğun sadece biraz üşüme ve hastalanma riski vardı hepsi o kadar. Değmez miydi bu riske? Sadece yapman gereken tekrar çocuk olmaktı o kadar. Hani hep isterlerdi ya. Ah bende senin gibi şimdi çocuk olacaktım ki diye başlamazmıydı cümleleri. Tamam al sana imkan işte, gel benimle çocuk ol şimdi. Ama yavrum benim şimdi işim var . Sen dışarı çık. Biraz arkadaşlarınla oyna. Sonra üşüdüğünde hemen eve gel. Tamam mı? Sonra hasta olmanı istemeyiz değil mi? Geçen sefer hasta olduğunda biliyorsun zor iyileştin.

Nasıl bir gerçekti bu? Sonunda hep ya bir hastalığa veya bir olumsuzluğa bağlanıyordu söyledikleri. Git oyna ama hasta olma. Nasıl hastalanıldığını bilsem hastalanmayacağım da. Ama sanki benim elimde değil gibi.  Pekala dışarıda kar topu oynayan bu amcalar teyzeler kim? Onların işi yok mu? Ya da onların hepsi zengin mi? Para kazanmaları, yemek yapmaları, hafta sonu da olsa toplantıları, çamaşır, ütü falan hiç işleri yok mu gerçekten? Niye dışarıda çocuklarla, çocuklar gibi kar topu oynuyorlar o zaman?

Her zaman herkesin aynı anda işi olmaz mı? Ne var yani, herkes işini biraz erteleyemez mi? Şu anda kar yağıyor işte. Bundan daha önemli ne olabilir ki? Daha önemli bir şey olsa, kar yağar mı böyle? Peki o zaman imkanınız olsa ne zaman kar yağdırırdınız? Bu düşüncelerle sanki daha beş-on kış kar yağmasını istemezdiniz. O zamanda çocuklar büyümüş kocaman olmuş olurdu. Peki ya onlarda kar yağdırmak istemezse ne olacak? Kar ne zaman yağacak? Çocuklar ne zaman kar topu oynayıp, kardan adam yapacak? O mutluluğu ne zaman yaşayacak? O mutluluğu doya-doya yaşamayan çocuk, mutlu olmak için büyüyünce sürekli anne-babası gibi mutluluğu mu özleyecek? Bu mudur mutlu olmanın şartı? Ya da araba, ev, elbise, telefon, bilgisayar gibi şeyler aldığında mı mutlu olacak? Bu mudur mutluluk? Bu nasıl bir mutluluk böyle ya?

Mutlaka paran mı olması gerekiyor? Parasız mutlu olunmaz mı? O zaman çocukların hiç parası yok ki? Mutlu olmak için illa büyümek mi gerekiyor? Şimdi çocukların yaşadığı bu mutluluk başka bir şey mi yani? Oyun oynamak, yağmurda yağmur damlalarını dilinle yakalamak mutluluk değil mi? Sorumsuzluk mu yoksa bu da?  Meğer ne zormuş anne baba olmak ya. Belki de çocuklar bu nedenle büyüyünce anne-baba olmak istemiyorlar? Ya da istiyorlar da bir tane yeter diyorlar. Yok-yok en iyisi Avrupa’daki gibi hiç çocuk sahibi olmamak. Şu Avrupalılar bizimkilerden daha akıllı demek ki.  Hastalık, üst-baş, okul, eğitim, iş-güç. Hem bir de mutlu olmak için bir çok şey yapmaları gerekiyor. Hem ne zaman öleceklerini de bilmiyorlar. Yaşayacak bu kadar çok şey varken çocuk sahibi olup bir de onla mı uğraşacaklar canım. Haklılar tabi.

Ama onlar içinde diyorlar ki. Nüfusları giderek azalıyormuş. Yakında o ülkelerde belki de hiç çocuk doğmayacakmış. Ne kadar üzücü. Çocuksuz bir ülke olur mu? Düşünsenize o ülkelerde yaklaşık otuz yıl sonra hiç anne-baba olmayacakmış belki de. Son anne-babalarda yaşlanıp öldükten sonra öyle bir ülke de olmayacak demek ki. İnanılır gibi değil. Onlar hiç çocuklarıyla kartopu oynayamayacak düşünsenize.

Ya bu büyüklerinde kafaları ne garip çalışıyor? Bunu bu kadar ince-ince düşünebiliyorlar da neden savaşları bitirmeyi düşünmüyorlar ki? Savaşlar sadece kar yağdığında olsa. Ama kartopu savaşı olsa olmaz mı? İlla biri kazanması gerekiyorsa, kim daha çok kartopu yapar ve rakibini daha çok vurursa o kazansın işte. Olmaz mı? Hem kimse üzülüp ağlamaz, hem de kimse savaşlarda ölmez. Ayrıca bu savaşın sonunda herkes mutlu olur. Düşünsenize…

After a 2010 that finally saw pay and recruitment freezes lifted last year, 2011 was witness to a number of salary increases across the media sector.

In this first part of Sylex’s annual survey we focus on how salaries fared in 2011 for those employees working at media agencies.

The survey sample, which has been taken from a range of candidates and job opportunities that have been in the marketplace for the past 12 months, covers the top 20 media agencies, independent agencies, and takes into account both international and digital roles.

The results have shown that average salaries started to increase across the board except for those in the most junior and senior levels.

At entry level there has been a 0.3% drop in average earnings with the highest salary being £19,500. This can be explained by the increased number of candidates vying for significantly less roles.

However, one of the biggest increases was for those employees with six to 12 months experience, who have seen an average increase of more than 4% with the top level rising by £2,000.

Sylex believes this can be attributed to a lower number of entry level employees being taken on in the previous year, which in turn lead to a shortage of candidates at this level whilst demand for junior employees has risen, meaning those with more experience can negotiate higher pay packets.

Impressively the biggest increase was for those workers with one to two years experience, who witnessed an average rise of 11.4%, while employees with three to four years also saw a healthy bump with an average upturn of 5%, and those with six years plus experience also saw a substantial rise.

In complete contrast it appears that most of the high earners have been culled and as a result those at the most senior level, which includes business and client director roles, have seen a 6.5% decrease in their average salaries, which means the minimum salary dropping from £60,000 to £53,000.

While the survey highlights the fact that the most junior and senior roles have seen decreases the overall picure of salaries in the market is looking more positive. Hopefully this momentum will continue throughout 2012, particularly with regards to the advertising work that is expected to become available around the Olympics.

The full breakdown of the 2011 salaries can be seen here:

Source: http://www.mediaweek.co.uk/news/bulletin/mediapm/article/1111381/?DCMP=EMC-MediaPMBulletin

Tarih : Dün

TİAK TV Ölçümleri İle İlgili Basın Açıklaması

Son günlerde bazı gazete ve televizyonlarda TIAK ve ölçüm sistem ve güvenirliği üzerinde çoğu uzman olmayan kişilerin görüş bildirmesi üzerine aşağıdaki açıklamanın Uluslararası Reklamcılık Derneği, Reklamverenler Derneği, Reklamcılar Derneği ve Televizyon Yayıncıları Derneği tarafından yapılma gereği duyulmuştur.

Türkiye’de televizyon ölçümleri özerk bir komite tarafından yaptırılmaktadır.

Bu komite reklamverenler, reklam ajansları , medya ajansları ve televizyon kanal temsilcilerinden oluşmaktadır. Her iki yılda bir komiteye seçilen kişiler gönüllü olarak görev yaparlar.

Televizyon ile ilgili TIAK tarafından 15 yıldır yaptırılmakta olan ölçümler şu anda dünyada Avrupa, Amerika ve Asya kıtalarında 30 ülkede televizyon ölçümü yapan AGB Nielsen şirketini tarafından, Türkiye İstatistik Kurumu verilerine göre tespit edilmiş, 50 milyonluk kentsel nüfusu temsil eden 2500 hanede uluslararası ölçüm ilkelerince yapılmaktadır.

TIAK araştırması tamamen ticaridir, demografik temele dayalı sosyolojik “televizyonu kimler izliyor”a indirgenecek bir araştırma değildir. Bazı TV kanallarının ve programlarının arasındaki rating savaşlarını ölçmek de değildir. Bilimsellikten uzaklaşan bu tartışmalar TIAK’ın ilgilendiği bir konu değildir.

Reklamverenler, para harcadığı, yatırım yaptığı markaların, reklamların etkisini ve kaç para harcayarak kaç kişiye ulaştıklarını ölçmek istemektedir. Medya ve reklam ajansları bu ölçüme para ödeyerek bulguları satın almaktadır. İki milyar USD’lık bir televizyon reklam harcamasının verimli kullanılması için bu ölçüm rehber olmaktadır. Ticari bir anlaşmada, bedelini ödeyen insanların paralarını, hem güvenirliğinden hem de istatistiki sonuçlarından emin olmadıkları bir modeli satın almaları düşünülemez.

Bu nedenle güvenirliği hayati derecede önemlidir. TIAK’ın da en hassas olduğu konudur. Kimse inanmadığı bir sistem için milyarları harcamaz. Sistem güvenliği teknik olarak sağlanmış olan ölçümler ayrıca hem Nielsen AGB tarafından hem de sonuçları karşılaştırılarak TIAK ın atadığı Orta Doğu Teknik Üniversitesi Teknopark A.Ş adına görev yapan akademik bir ekip tarafından denetlenmektedir.

Tüm dünyada bu ölçümler, özerk bir kuruluş tarafından yapılır. Devletin böyle bir araştırmaya soyunması politik gücün ticarete müdahil olması nedeniyle doğru bir model değildir, dünyada 63 ülkede böyle bir uygulama örneği mevcut değildir.

Uluslararası Reklamcılık Derneği, Reklamcılar Derneği, Reklamverenler Derneği ve TVYD olarak kuruluşuna katkıda bulunduğumuz TİAK’ın misyonunu kuvvetle desteklediğimizi, gerekli denetim ve düzenlemelerin bu bünyede ele alınması gerektiğine inandığımızı belirtiriz.

ULUSLARARASI REKLAMCILIK DERNEĞİ, REKLAMCILAR DERNEĞİ REKLAMVERENLER DERNEĞİ REKLAMCILAR DERNEĞİ TV YAYINCILARI DERNEĞİ

TIAK hakkında TIAK Televizyon İzleme Araştırma Kurulu IAA Uluslararası Reklamcılık Derneği şemsiyesi altında 1992 yılında oluşturulmuş Reklamverenler, Reklamcılık ve TV yayın kuruluşları katılımıyla oluşturulmuş bir Birleşik Endüstri Komitesidir. TIAK 16 üyeden oluşmaktadır.

3 Reklamveren Derneği üyesi işveren temsilcisi, 3 Reklam ve Medya Ajansı temsilcisi, 3 Uluslararası Reklamcılık Derneği temsilcisi ve 7 Televizyon Kanalı temsilcisi.

Bu komitenin ana amacı tüm ülkedeki binlerce işverenin milyarla ifade edilen reklam bütçeleri en etkin biçimde kullanması, pazarlama politikalarına yön verebilmesi, reklam ve medya ajanslarının doğru hedef kitlelerine ulaşabilmesi, ülke ekonomisinin yaşam kanallarından reklam ve pazarlama endüstrisinin gelişmesine hizmet etmektir.

IAA RVD RD TVYD

Tarih: Bugün

Geçtiğimiz Çarşamba günü bir çok gazetemizin 1. sayfası ülkemizde TV reyting ölçümlerinin durdurulduğu haberleri vardı. Deneklerin deşifre olduğu ve manipülasyon yapıldığı iddiaları savcılık kararıyla araştırılmış ve İstanbul Organize Suçlarla Mücadele Şubesi’nin yaptığı bir dizi operasyon sonrasındaki bulgularına göre de TIAK Yönetim Kurulu ABG sözleşmesinin iptal edildiğini duyurdu.

Haber medyanın kendisi ile ilgili olunca veriliş tarzı da asayiş berkemal şeklinde oldu. Ne de olsa devreye son zamanlarda her olayda olduğu gibi savcılık ve İstanbul Emniyeti girmiş ve gerekeni yapmıştı. Bu durumda TIAK’a düşen de ölçümü durdurmak, ABG sözleşmesini iptal etmek ve TNS anlaşmasının daha önce devreye girmesini sağlamaktı. Onlarda öyle yaptılar. Hemen toplandılar ve mecralara kısa bir açıklama göndererek merak etmeyin, işler kontrolümüz altında, gerekeni yaptık dediler.

Buraya kadar her şey normal görünebilir. Zaten yıllardır tartışılan bir konu nihayetinde sonuçlanmış oldu. Şimdi suçlular yakalanacak, yargılanacak ve cezaları neyse ödeyecekler. Önemli olan sonuç. Şimdi önümüze bakmak, bu hatadan ders çıkarmak ve daha güvenilir bir sistem kurmak lazım denebilir.

Evet bunlar zaten yapılması gerekenler. Bundan kimsenin şüphesi yok. Peki ama hepsi bu kadar mı?

Sektörün 19 profesyonel yöneticisi TİAK’ta ne iş yapıyor?

Reklam endüstrisindeki 19 önemli profesyonel yöneticisinin Yönetim Kurulunda 3’ün Denetleme Kurulunda olduğu bir TİAK ’tan bahsediyoruz. Yani sektörü temsil edenlerden. Ancak ne hikmettir ki  34 ildeki 2224 denekten 1110 tanesinin (yüzde 49.91) adres bilgilerinin sızdırıldığı ve manipülasyon yapıldığını sanki savcılık ve emniyet operasyonlarından öğreniyorlar. Yani savcılık ve emniyetten kendilerine kanıtlar gelince sözleşmeyi iptal etmek ve ölçümlemeyi durdurmak zorunda kalıyorlar. Peki o aşama da yapacak başka bir şey var mı? Yok. Eee! Ne yapmış oldular? Görevlerini. Peki görevlerinin içinde bu tür kanun dışı durumlara karşı hiç bir madde yok mu ki de savcılığın olaya müdahale etmesine kadar beklediler? İsterseniz TİAK’ın sitesinde yer alan şirketin amacını tekrar hatırlayalım.

Şirketin Amacı: Televizyon izleyicisinin, televizyon izleme ölçümlerinin en adil ve doğru şekilde yapılmasını sağlamak için ilgili menfaat gruplarının bu konudaki ekonomik menfaatlerini gözeterek ve onları mümkün olduğunca bünyesinde bir araya getirerek ;

1. 1.   Ölçümün teknik, mali ve hukuki alt yapısı ile mekanizmasını oluşturmak ve ölçüm süreci ve sonuçlarını denetlemek; 
2. 2.   Sektör için geçerli ölçüt (single currency) olacak tek bir izlenme verisinin belirlenmesinin sağlanması, 
3. 3.   Ölçüm sonuçlarından yararlanma ihtiyacı içindeki reklam verenlerin ve reklamcıların da, izlenme oranlarını artırma rekabeti içindeki televizyon yayın kuruluşları ile birlikte temsilini sağlayacak bağımsız, tarafsız ve kurumsal bir organizasyon/ortak birim kurmak, 
4. 4.   Bu bağlamda ilgili taraflar arasında çıkabilecek ihtilâfları çözmek ve ülkemizde televizyon izleme araştırmalarının yaygınlaşıp, gelişimini sağlamak ve reklam verenlerin televizyon kanalları kullanımlarının ölçümlenip raporlanmasını yapmak veya işlerini belirleyeceği koşullar çerçevesinde üçüncü şahıslara yaptırmaktır.

Görüldüğü gibi Ölçümleri en adil ve doğru şekilde yapmak, Ölçüm süreci ve sonuçlarını denetlemek ve ilgili taraflar arasında çıkabilecek itilafları çözmek TİAK’ın kuruluş amaçlarından. Eğer TİAK kuruluş amaçlarını yerine getirmiş olsaydı ne savcılık kararıyla araştırmaya ne de İstanbul Organize Suçlarla Mücadele Şubesi’nin yaptığı operasyonlara gerek kalacaktı.

Bu nasıl bağımsız denetim?

TİAK özerk bir organizasyon biliyorsunuz. Bundan bir süre önce RTÜK ilgili yasaya göre TİAK’ın kendisine bağlanmasını istemişti. TİAK’ın yönetim kurulu’da ayağa kalkmış ve bunun TİAK’ın özerkliğini ortadan kaldıracağını söylemişti. İyi güzelde yıllardır özerk bir TİAK’ın kendi kuruluş amaçlarını bile yerine getirememesi garip değil mi?

Diğer taraftan medya ve reklamverenlerin patronları TİAK yönetim kurulunda bulunan yöneticilerine siz orada yıllardır neyin toplantısını yapıyordunuz? Böyle mi Bağımsız TV reytingi ölçüyordunuz? Bu muydu Avrupa’ya örnek olacak ölçüm sistemi? Hadi üçünüzü beşinizi anlarız. Ama 19 yöneticinin hiçbiri de bu durumu fark etmedi mi? Ettiyse, niye çıkıp bir şey yapmadınız? Hür irade, karşınıza 7 milyar insanı da alsanız doğru bildiğinizi söylemekten çekinmemek değil miydi? Bunun için uğraş vermek değil miydi? O zaman siz iradesiz ve aynı anda basiretsiz duruma düşmediniz mi? diye sormaz mı? Sorar. O yönetim kurulunda kendiniz değil bizleri temsil etmiyor muydunuz? Demez mi? Der. Şimdiye kadar neyi, neden, nasıl ve niçin beklediniz? Demez mi?

Hadi hiç biriniz bu durumu anlamadı. Yıllardır önce Anadolu Üniversitesi sonra ODTÜ’ye bağımsız denetim yaptırmadınız mı? Yaptırdınız. Bu denetimi yapan profesör ve ekipleri neyi bağımsız denetledi? Bağımsız denetlense bugün ortaya bu rezalet çıkar mıydı? Bu ne basiretsizliktir. Bu ne iradesizliktir demez mi? der.

Peki ya vatandaş’ın bol reklam ve bol ünlü ile ikna edildiği, ne gelenek, ne ahlak, ne de kültür bıraktığı dizileri seyretmek zorunda bırakılmasına ne demeli? Buna sadece “…Reklamverenlerin, para harcadığı, yatırım yaptığı markaların, reklamların etkisini ve kaç para harcayarak kaç kişiye ulaştıklarını ölçmek*…” diyebilir miyiz?

Ahlaksızlığız, manipülasyonun, şikenin normal hayat kabul edildiği yerde deriz.

Burada sektörümüzün içinde bulunduğu durumu daha net anlamak için son bir hatırlatma daha yapmakta yarar var sanırım. Biliyorsunuz TİAK’ın bir de BİAK’ı var ülkemizde. Bu BİAK’ın (Basın İzleme Araştırma Komisyonu) faaliyetleri de kendi üyeleri arasında haksız rekabete yol açan tutum ve davranışlarda bulunmaktan Rekabet Kurumu tarafından durdurulmuştu. İşte TİAK bu da BİAK! Durumumuz ortada. Başka söze ne hacet?

İlk çözüm nedir?

Sağlıklı bir ilk çözüm için öncelikle mevcut yönetim kurullarında görev alan arkadaşların görevlerini başkalarına bırakmalarını öneriyorum. Aslında bunu şimdiye kadar yapmalarını bekliyordum. Ölçümü durdurduk, ABG sözleşmesini iptal ettik ve TNS anlaşmasının öne çekmek için çalışmaları başlattık dediklerinin ertesi günü de yerimizi bu konuda bizden daha iyi çalışacaklarına inandığımız yeni arkadaşlara bırakıyoruz diyebilirlerdi. Bu o kadar kolay değil biliyorum. Yıllarca aynı komisyonun içinde olmak, görevler almak sonra da başarısız olmak. Zira hepsi bulundukları yerlerde en üst düzey yönetici durumundalar. Ama bunu yapabilecek olgunluktalar. TİAK yönetiminden ayrılmaları mevcut görevlerini daha sağlıklı yapmalarını sağlayacaktır. Ayrıca yönetimlerinde çalışan insanların ve hatta sektörün onlara olan güveni tekrar kazanmalarına destek olacaktır. Yoksa TNS’ li yeni dönemde problem olabilecek en küçük detayda patronları onları daha farklı sorgulamaya başlayabilirler. Onlarda yaptıkları hatayı başka bir hata ile telafi etme, bahaneler bulma ve başarısızlıklarını kapatma yoluna gidebilir ama kimseyi inandıramazlar.

Tarih bulundukları koltukları kaybetme korkusuyla uzun yıllar aynı görevlerde kalmayı bir başarı gibi gören ama başarısızlık olduğunu hep acı faturalarla öğrenen yönetici ve liderlerin hikayeleri ile dolu.

One minute!

Bu arada bu konuda dün bağımsız denetim yapanlar bugün yeni görevler bekliyor sanırım. “AGB istesin en fazla 20 gün, bilemedeniz 30 gün içinde tüm sistemi bir denetçiye denetlenir, hataları ortaya çıkarır ve raporlar.” diyerek işe adres gösteriyorlar. Bu adres gösterme işinde dün başarılı çekirgelik yaptığını düşünen bir’imiz sektörün balık akıllı olduğunu düşünüyor olmalı. Haksız mı? Nasıl olsa bu sektörde son onbeş yılda yaşanan onca olay, bunca pisliğe rağmen değişen bir şey olmadı. Oldu mu yoksa? Ne zaman? Ama bu kez çok şey değişmeli. Çünkü bu ülke de ahlaksızlığın ve namussuzluğun ticaret kabul edildiği bir medya istemiyoruz diyenlerin sayısı her geçen gün artıyor. Ne dersiniz?

Kaynaklar:

• http://www.hurriyet.com.tr/ekonomi/19509841.asp
• http://www.zaman.com.tr/haber.do?haberno=1217671&title=reyting-olcumu-iptal-tiak-ara-formul-ariyor
• http://www.sabah.com.tr/Gundem/2011/12/15/reyting-skandalina-karisanlar
• http://www.haberturk.com/medya/haber/698772-kokusmus-sistem-desifre-oldu
• http://www.haberturk.com/medya/haber/698830-reyting-olcumleri-durduruldu
• http://tiak.com.tr/duyurular.htm
• http://tiak.com.tr/index.htm

http://www.iaaturkey.com/archives1.html    (*)

Luxury has been, and continues to be, an integral part of the lives of virtually everyone. According to a new presentation based on Ipsos Mendelsohn survey data from September and October 2011, 94% of affluents (defined as adults living in households with at least $100,000 in annual income) had purchased luxury in at least one of the 15 categories we measured, and 70% intend to buy luxury in at least one category in the coming year. Even among those making less than $100K in annual household income (whose points of view we also measured for this presentation), the pull of luxury is widespread: 92% had made a luxury purchase, and 59% plan to do so in the coming year. Only 15% of Affluents and 8% of non-Affluents tell us they simply aren’t interested in luxury.

xxx

Affluent Spending by Category. Source: Ipsos Mendelsohn

But there’s no denying the changes wrought by the economic downturn: 65% of Affluents, for example, agree that “the definition of luxury today is not the same as it was five years ago.” The desire for luxury experiences has not disappeared but has been redefined for a new era. The bar has been lowered in terms of what constitutes a luxury, and expressions of luxury have become smaller, more personal and intimate. Fully 92% of Affluents agree with the statement, “To me, small indulgences can be just as meaningful as purchasing a high-end luxury product.” “Treats” are a growing subcategory — more frequent, lower priced, less dramatic, but in many ways just as satisfying. Value continues to play a crucial role in today’s conception of luxury, with 89% of Affluents saying that “when I decide to purchase a luxury item, I go out of my way to find the best price possible.” In contrast, less than one in four say that “if a luxury product goes on sale, it lessens the perception of luxury.”

The definition as luxury has always subjective — 89% of Affluents agree that “luxury is in the eye of the beholder.” When we asked respondents to describe their most recent luxury purchase, we were struck by the tremendous range and revealing nature of responses.

• Luxury is often intertwined with brands and their meanings, but not always the brands one would expect. While many cited a Mercedes, BMW or Lexus as their most recent luxury purchase, luxury for others meant a new Mini Cooper, Corvette or Prius.
• Luxury choices are often highly emotional. Many cited watches or jewelry from “traditional” prestige brands such as Cartier, Tiffany or Louis Vuitton, but others cited artistic upgrades and repairs to their existing wedding and engagement rings.
• Travel was often cited, both as a personal indulgence and an opportunity to bring family together.
• Whether it was a traditional luxury purchase or a treat such as a manicure-pedicure or spa treatment, consumers were ultimately seeking a self-reward to satisfy their feeling of “I deserve.”

  Looking ahead, luxury purveyors have reason to be optimistic. Across a variety of categories, we asked Affluents if their interest in luxury, high-end, premium brands would increase or decrease over the next six months. For every category we measured, “increasers” outnumbered “decreasers,” by an average of nearly 6 percentage points, suggesting a net increase. Among those with $250,000 or more in annual household income — that point on the household income curve where luxury interest and spending really begin to accelerate — luxury spending “increasers” outnumber “decreasers” by an average of more than 17 percentage points. For example, 30% of those with annual household income of $250K+ will become more interested in luxury autos in the next six months, compared with 6% who will become less interested. Similar figures are found in categories as diverse as travel, dining and electronics.

By: Stephen Kraus, Bob Shullman Published: December 06, 2011

Source : http://adage.com/article/adagestat/affluency-definitions-luxury/231388/?utm_source=stat_email&utm_medium=newsletter&utm_campaign=adage

Data from the IAB’s latest update showed that U.K. Internet ad spending rose by 13.5 percent year over year, with companies dropping £2.26 billion on online advertising. That’s a stark contrast to the traditional media industry—including TV, newspapers, and radio—where spending only grew by about 1.4 percent in the first six months of the year.

Online display advertising totaled almost a quarter of all dijital spending in the first half of the year, growing 18.5 percent year overyear -much of which can be attributed to the dominance ofFacebook, according to the Guardian. Web video ad spending alsosaw a major boost, doubling in size from the previous year, as didpaid search advertising, which grew 12.6 percent.

According to the IAB report, Internet ad spending is stronger than it’s been in several years. While the first half of this year saw a 13.5 percent boost, in that same period of 2010, year-over-year spending was up by 11 percent. And in 2009, spending increased by just 4.6 percent. This year also saw the amount spent on digital advertising overtake TV advertising for the first time since 2009, with the Internet accounting for 27 percent of all ad expenditures and TV totaling 26 percent.

by Emma Bazilian

Source:http://www.adweek.com/news/advertising-branding/uk-internet-ad-spending-booms-while-traditional-media-slows-135494

Where is the ad market going? Consider this: Total ad spending in emerging markets is expected to pass that in the U.S. in 2014. And hotspots, including BRIC and others, are moving up the ranks.

China, the biggest of BRIC, surged past Germany to become the third-largest ad market in 2010, according to Publicis Groupe’s ZenithOptimedia. China major-media ad spending is on track to overtake No. 2 Japan in 2015.

The other BRICs are also rising. This year, Brazil was No. 6, while Russia came in No. 11 and India was No. 16, according to ZenithOptimedia. In a list of up-and-comers known as MIST, Mexico ranked No. 15; Indonesia, 17; South Korea, 12; and Turkey, 24.

“Emerging markets are the main source of ad-expenditure growth,” said Jonathan Barnard, head of forecasting at ZenithOptimedia. “Over the next three years, half of all global growth in ad expenditure will come from just 10 markets: the BRICs, the MISTs, South Africa and Argentina.”

WORLD OF CHANGE: Ad spending over the last 50 years

The 25 largest ad markets this year include 10 emerging ones: BRIC, MIST, South Africa (No. 14) and Thailand (No. 22), according to the tally by ZenithOptimedia. Argentina ranked No. 26.

Among the 100 largest global advertisers, 13 companies allocated more than 10% of 2010 measured-media spending to China, according to Ad Age’s Global Marketers report.

That China-focused group includes powerhouses of personal care (Procter & Gamble Co., L’Oreal, Colgate-Palmolive Co.), food and beverage (Coca-Cola Co.,Mars, PepsiCo) and luxury and alcohol (Estee Lauder Cos., LVMH Moet Hennessy Louis Vuitton, Pernod Ricard, Chanel).

One global advertiser stands out in China: Yum Brands, parent of KFC. China accounted for 29% of the fast-food company’s measured-media ad spending and 36% of its worldwide revenue last year.

P&G generated about $5 billion (6% of revenue) from Greater China in the year ended June 2011 and is counting on big growth ahead.

“The average Chinese spends less than $3 a year on Procter & Gamble products,” Chairman-CEO Bob McDonald told analysts in August. “But in the United States, the average [person] spends nearly $100. So while we’re leading, while we’re growing — we’re growing strong double digits (in China) — we still have work to do.”

Meanwhile, P&G’s revenue in India and Brazil is growing even faster, with an annual growth rate above 20%.

Avon Products is the Global 100′s most BRIC-centric advertiser, putting nearly 40% of 2010 measured-ad spending into those countries.

Brazil passed the U.S. last year as the beauty-product company’s biggest single market. Russia also is a key Avon market.

Spending among the leaders in 2010 was on a growth trajectory — a shift from 2009, when top-100 worldwide spending tumbled 8.7% amid the global recession.

Much of the growth was powered by outlays outside the U.S., according to Ad Age’s 25th annual Global Marketers report. Total measured-media spending for top-100 advertisers jumped 12.0% in 2010, to $121.6 billion, driven by a 15.5% boost outside the U.S., vs. a 6.5% gain in the U.S. The 100 invested 63% of their measured-media budgets outside the U.S. in 2010, up from 61% in 2009.

Ad Age DataCenter produced the Global Marketers ranking from 2010 data contributed by measured-media tracking services covering 98 countries, territories and regions.

The roster of Global Marketers has changed notably over the past 25 years. Changes reflect international growth of blue-chip marketers such as L’Oreal, McDonald’s Corp. and Walmart Stores; the emergence of newer global players such as South Korea’s Hyundai Motor Co.,Samsung Electronics Co.and Kia Motors Corp.; the rise of new categories (most significantly wireless phones); and the effects of mergers and divestitures.

The very top of the list hasn’t had too much movement, though. P&G was the biggest worldwide spender in both 1986 and 2010. Unilever rose to No. 2 from No. 3, and General Motors to No. 4 from No. 5.

But the sea change in the last quarter century is where global advertisers spend their money.

The non-U.S. portion of P&G’s measured-ad spending rocketed to 71% last year from 22% in 1986. Sixty-three percent of the company’s revenue came from outside the U.S. in the year ended June 2011.

Unilever’s non-U.S. measured spending jumped to 88% in 2010 from 53% 25 years ago. Non-U.S. markets accounted for 85% of Unilever’s revenue last year.

Markets outside the U.S. grabbed 40% of GM’s measured spending last year, up from 16% in 1986. GM generated 46% of its revenue from outside the U.S. in 2010.

Make no mistake: The U.S. remains the powerhouse of advertising, with spending more than three times that in No. 2 Japan, according to ZenithOptimedia. But the U.S. share of major-media ad spending (TV, print, radio, cinema, outdoor and internet) fell to 33% in 2011 from 44% in 1986.

Advertising spending in emerging markets is reaching a tipping point. Such outlays will make up 33.2% of worldwide major-media spending in 2014, edging out the U.S. share of 32.0%, according to Ad Age DataCenter’s analysis of ZenithOptimedia forecast data. Emerging markets accounted for just 4% of worldwide major-media ad spending in 1986.

Per-capita spending in emerging markets remains a fraction of that in the United States. Advertisers spent $498 for every man, woman and child in the U.S. in 2011, according to Ad Age’s analysis of the data. They spent $22 per capita in China — roughly the U.S. per-capita ad expenditure in 1946. But consider how far China has come: Its per-capita ad spending in 1986 was just 9¢.

By: Bradley Johnson Published: December 05, 2011

Source: http://adage.com/article/global-news/growth-marketing-follow-bric-road/231359/?utm_source=daily_email&utm_medium=newsletter&utm_campaign=adage

Like Zombies…. They are the UN-cabled! And here’s the scary part — they are multiplying!

A Credit Suisse analyst this week projected that the multi-channel TV universe will fall by 200-thousand subscribers in 2012. They had previously forecast a GAIN of 250-thousand subs. The report said “the real challenge to the pay TV business model are behaviorally-driven cord-nevers.”. Who are these phantoms? They are young. They are growing up watching online video. When asked to PAY for TV – the answer is often “WTF”!

Separately, comScore reported this week that online video watching hit a record 43 BILLION views in October. The average viewer consumed over 21 hours of video.

We’ve heard plenty of talk about “cord-cutting,” which really means “cable TV cutting” because everyone still needs a broadband connection. But who’s doing it?

I’d put the “cord-cutters” in three buckets:

1. Cord-cutters - These are the REAL “cutters”, they have had a cable box in their home for years and now have had it. Or they’ve found better alternatives. This number is still small. MSO execs have rightly diminished the impact this group has on their bottom lines!
2. Cord-shavers - This group is downgrading service. They are canceling premium channels or getting a more basic service plan. It’s been hard to find any publicly available numbers on this category.
3. Cord-nevers - This is the most troubling group for the traditional operators. They are graduating college, leaving the nest and have become comfortable finding their viewing choices online. They don’t recognize networks – they know “shows.” They like on-demand viewing. They like skipping commercials, too!

If you have a better name for this group than “cord-nevers” – please speak up! “cord-zeros”? “cord-less”? “cord-wtf”?

The Credit Suisse report also states that “other than content rights protection and content cost growth, we view the generational culture shift surrounding video consumption as the biggest challenge pay TV will face over the next ten years.”

This point is really important! This is not a blip. This is the new paradigm for the next generation.

In some ways it mirrors the generational shift when this age group stopped acquiring land line phones. Remember the term POTS? Stands for Plain Old Telephone Service! Well, if you know the term you probably still have cable. The landline phone business is in rapid decline. You probably won’t leave home without your mobile phone. If you have a landline phone, it’s probably still connected to your fax machine.

I predict that a true OTT (over the top) player will emerge in the next twelve months. This service will offer 40-50 live TV channels, a rich VOD offering, cloud DVR functionality and portability. Portability is key. A service that will truly live on your iPad or smartphone and not be tethered to a cable box in your home.

Clearly, we are seeing a changing dynamic in video consumption. This will play out over the next few years. There is clear opportunity for smart entrepreneurs and there are also major threats to the current incumbents. Thoughts?

By: Bernard Gershon Published: December 02, 2011

Source: http://adage.com/article/digitalnext/tv-s-scariest-generation-cable-nevers/231330/?utm_source=mediaworks&utm_medium=newsletter&utm_campaign=adage

•  Internet ad revenues up 22 percent

Advertising dollars may be scarce in traditional media, but digital advertising is a different story.

Internet advertising revenues in the U.S. soared to an all-time high of $7.88 billion in the third quarter, rising 22 percent over the same period a year ago, according to the latest IAB Internet Advertising Revenue Report figures, released Wednesday by the Interactive Advertising Bureau (IAB) and PwC US.

The results also indicate a 2.7 percent increase over the second quarter of this year, marking the eighth consecutive quarter of growth.

The survey included commercial online services, companies selling online advertising, and data concerning online advertising revenues from web sites.

“Brand marketers recognize that their messages need to be where their consumers are spending time,” said IAB president and CEO Randall Rothenberg. “That is increasingly in digital media”